<?xml version="1.0"?><rss version="2.0"><channel><title>-Ineens was het daar, kanker (2)</title><link></link><description>Mijn beleving, mijn vragen. Over het leven, de liefde en alle andere issues in life. Soms grappig, vaak niet. Soms lief, vaak niet. Happy singel, soms niet.</description><item><title>Ineens was het daar, kanker (2)</title><link>http://nedero.nl/content/2013/04/Ineens-was-het-daar-kanker-2</link><description>&lt;p&gt;&lt;span style="font-family: 'book antiqua', palatino; font-size: small;"&gt;Nog maar eens ging ik naar buiten om een sigaret op te steken. Wachten kan zo lang duren. Dan krijg ik een telefoontje, ze is wakker en ik mag naar haar toe. Nog net zonder te struikelen ren ik naar de lift en begin als een bezetene op het knopje te drukken. Belachelijk eigenlijk, het is niet alsof de lift nu ineens sneller naar mij toe komt. Eindelijk is de lift er en ik stap er snel in. Erg ego&amp;iuml;stisch wil ik niet wachten op anderen, dus druk ik op het knopje waardoor de liftdeuren dichtgaan. Net voor de deuren sluiten zie ik nog iemand naar de lift rennen, maar ik kom niet in beweging om de lift te stoppen voor vertrek.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;span style="font-family: 'book antiqua', palatino; font-size: small;"&gt;Als snel loop ik de afdeling op waar ik moet zijn. Ze ligt op een kamer met een bejaarde huilende oma, een kreunende kotsende dame en een snurkende man van gepensioneerde leeftijd. Het stinkt op de afdeling waar ze ligt, bah. Het is een mix van diarree en zure vloeibare pizza. De oma huilt tranen met tuiten en maakt hoge geluidjes, terwijl de dame in het bed naast mijn heldin een exorsist-achtige move uitvoert. Maar ik heb alleen oog voor mijn heldin, van een afstandje kijk ik naar haar. Ze lijkt zo klein in dat grote bed. Dan loop ik op haar af. Eigenlijk durf ik haar niet aan te raken, bang dat ik haar pijn zal doen. Het is alsof ze weet wat ik denk en ze steekt haar armen uit, ik knuffel haar voorzichtig. Ze heeft een grote rode vlek die vanuit haar nek doorloopt tot ergens onder het operatiejasje. Ik schrik er een beetje van, wat de neuk hebben ze gedaan met haar? Ze zouden alleen haar tiet halveren! Voorzichtig raak ik het aan en vraag wat er is gebeurd, ze glimlacht een beetje en zegt dat ik een sufferd ben. Dat is blijkbaar de jodium die ze over je uitsmeren voor een operatie. Jeetje weet ik veel, dacht dat jodium bruin was, dit was rood-paarsachtig. Misschien ben ik wel veel te overbezorgd ook.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;
</description></item><item><title>Reactie:: Wauw mooi geschreven...</title><link>http://nedero.nl#comment_5</link><description>&lt;p&gt;Wauw mooi geschreven!&lt;/p&gt;</description></item></channel></rss>
