Ineens was het daar, kanker (4)

Na de bestraling mocht ze een tijdje rusten. Even geen gezeik aan haar lijf. Met de dag zag ik haar sterker en actiever worden. Nu helaas, is ze weer terug bij af.

Vorig weekend hebben we uit voorzorg haar haar gemillimeterd, ze wilde liever niet wachten tot de plukken haar op het kussen zouden liggen of tijdens het borstelen van haar dikke bos in de borstel achter zou blijven. Ik begreep dat wel, dus heb met liefde en veel zorg haar, al wat grijze, maar dikke bos met haar geschoren en geknipt. Ook dit moment verbaasd het me weer hoe sterk ze is. Om mij te sparen, doet zij alsof het niet zo erg is. “Het hoort erbij”, hoor ik haar zeggen, terwijl ik stiekem tranen in mijn ogen krijg. Ik blijf achter haar staan, zodat ze mijn tranen niet ziet en secuur maak ik het werk af. Zodra al haar haartjes dezelfde vier millimeter hebben bereikt, streel ik over het korte koppie. Het voelt heel zacht aan, net zoals haar lieve en zachte karakter, eigenlijk past het heel goed bij haar. Ze vraagt me om een spiegel en ik haal uit de gang een levensgrote spiegel. Ondertussen ben ik al gewend aan het korte koppie, tenslotte zag ik het pluk voor pluk verdwijnen. Zij daarentegen schrikt enorm, zo kort had ze het niet verwacht. Ze dacht dat vier millimeter wel wat langer zou lijken, maar dat bleek dus niet het geval. Het spijt me direct dat ik het gedaan heb en probeer haar op te vrolijken door te zeggen dat het in ieder geval meer is dan wat ze straks heeft. Gelukkig ziet ook zij daar de grap wel van in en moet toch ook lachen. Na een paar keer goed kijken valt het haar ook wel mee, toch doen we, omdat het kan, een hoofddoek om haar hoofd. Gewoon om te kijken of dat wat is. Al snel blijkt de hoofddoek een totale aanfluiting, een paasei had meer uitstraling. De shawl annex hoofddoek wordt dus in de kast gesmeten en de conclusie wordt getrokken dat een pruik de beste optie is.

-Ineens was het daar, kanker (4)

Ineens was het daar, kanker (4)