Blogs

Onderstaand tref je blogs aan die door de tijd heen door mij zijn geschreven. De meest recente blog staat ook altijd op de startpagina. Mocht je een blog nog een keer willen lezen maar je kan je de titel niet meer herinneren? Neem dan even contact op, dan kan ik je helpen en hoef je niet door het hele archief te gaan.

Be kind. Always

This is our daughter Olivese. She is a completely healthy 4 month old baby. She can grab things and loves to lie on her tummy with her head high. Still she looks different. And it amazes me what that does to the reactions of people. Being different is not really allowed, or at least questioned.

When we are visiting new places or she meets people for the first time we get so many questions. What's with her eye, what happened, what's THAT? It's the first thing people see and it can't go without questioning. Apparently. I respect those questions because humans are curious by nature and we like to investigate. But there's also a percentage of people that jumps to conclusions: Did she scratch herself? Did she hurt herself or the worst one, did you hit her? This last one truly amazes me. Why would a new mom hit her 4 month old..Ever.

And although I respect the curious questions this phenomenon to me is so typical of people in general that I thought it needed a blog. Because what this represents is the fact that: she looks different so she is different so we jump to conclusions to understand the difference. And although this is understandable I would like to remind all of you that you never know what is behind the difference that you see.

Olivese has a hemangioma and in the beginning it grew rapidly. She is taking heavy heart medication to stop the growth. The first 2,5 months it kept growing. Up to a point were we were so stressed I thought it grew by the second and kept wondering what that would do to her brain development. Finally it's under control and the stress has come down, but still we need to give our little cute baby-girl heavy medication that elderly get for heart problems. Just imagine for a second how that must feel.

I felt obligated to share this to remind you that you never know what battle someone is fighting and that when someone looks different we sometimes have to fight our instincts and assumptions because we might just hurt someone by stating that they are different. That's what this is. Just a reminder: be kind and embrace difference. And if you are curious ask great questions and don't jump to conclusions that might hurt more than you think.

And for us? I hope that even if the hemangioma doesn't disappear (which it normally does) she will never forget to hold her head high even when she doesn't lie on her tummy like that anymore and realizes she is gorgeous the way she is.

Ode aan de liefste zus van de wereld: Oktober 2015

Lieve zus,

Vorige week was het zussendag. En alhoewel ik die bullshit van “dagen in het jaar” en dingen doorsturen op Facebook echt bullshit vind en er nooit aan mee doe, kon ik deze natuurlijk niet aan me voorbij laten gaan. Dat verdien jij namelijk. Maar de afgelopen week heb ik me ook gerealiseerd dat zo’n foto op Facebook jou eigenlijk helemaal geen recht doet… Dus hierbij de ode aan jou, als de liefste zus van de wereld. En ik weet ook waarom je dat bent, hoor, zit je er klaar voor?:

Jij bent zo ongelooflijk goed in plannen, terwijl ik nog niet eens op tijd kan komen voor de meeste afspraken of gewoon vergeet naar de wc te gaan;
Jij bent in staat om zoveel ballen in de lucht te houden, ik laat er bij het jongleren van 3 vaak al een tussendoor een vallen;
Je hebt twee prachtige meiden opgevoed die niet alleen lief en ondeugend maar ook goudeerlijk zijn, ik krijg het net voor elkaar om mijn katten op tijd eten te geven en soms zitten ze een hele dag per ongeluk opgesloten in een kamer;
Jij bent zo ongelooflijk zorgzaam voor de mensen om je heen, terwijl ik al te beroerd kan zijn om in de auto te stappen (waarom hebben ze anders de telefoon uitgevonden)
Jij onthoudt zoveel dingen van zoveel mensen, terwijl ik structureel niet eens de verjaardagen van naasten kan onthouden;
Jij bent een van de weinige mensen die altijd rekening houdt met mijn allergieën, terwijl ik naar de meeste afspraken met een komkommer in mijn tas moet, kan ik die bij jou gewoon thuislaten;
Jij maakt de meest fantastische traktaties voor die meiden als ze jarig zijn, terwijl ik al blij ben als ik met een cadeautje op een verjaardag aankom waar een papiertje omheen zit (dat niet nog over was van Sinterklaas)
Jij doet fantastisch vrijwilligerswerk en werk voor goede doelen, terwijl ik al heel trots ben als ik een euro heb gegeven aan iemand die aan de deur kwam collecteren waarvan ik 3 minuten later het doel alweer vergeten ben.

En natuurlijk is het bovenstaande een beetje overdreven en natuurlijk heb ik ook leuke dingen en jij nare (dat weet je best) maar ik wil maar zeggen dat ik nog nooit hardop heb gezegd hoezeer ik dit aan je waardeer en hoe ongelooflijk lief je bent. Zoveel liever dan je rebelse zusje. En ik kan je denk ik ook niet uitleggen hoeveel verdriet het me doet als andere mensen niet zien hoeveel moeite jij voor anderen doet. Dus ik wilde ook gewoon even aan je laten weten: Ik heb het gezien, ik zie jou en ik vind het fantastisch!

Never judge a book… oktober 2013

Ik zat te denken. Waar komt dat gezegde vandaan.. Never judge a book by its cover. En stopt het daar? Of gaat het verder?

Zijn relaties en vriendschappen in het geheel niet te vergelijken met boeken? Je leert iemand kennen en je kijkt eerst alleen naar de buitenkant. Spreekt het me aan? Ben ik nieuwsgierig naar de binnenkant? Wil ik meer weten of ga ik op zoek naar een ander boek. Is de buitenkant zo duidelijk dat ik weet wat ik kan verwachten? Is iemand: “what you see is what you get”? Of moet ik toch echt even verder kijken voor ik begrijp waar iemands verhaal over gaat? Wat de verhaallijn van het boek is? Zoveel vragen die alleen de buitenkant al oproepen. Is dat in (beginnende) relaties ook niet zo… ?

Dan ga je naar de inhoudsopgave. Je krijgt een algemeen beeld van wat je aan de binnenkant van het boek mag verwachten. Het vertelt je globaal iets over de persoon tegenover je, maar geen enkel detail. In het geval van relaties staat er waarschijnlijk zelfs niet bij hoe je bij een bepaald hoofdstuk kan komen, er staat geen paginanummer achter. Soms zijn vragen genoeg om een hoofdstuk te openen en soms is er een andere methode nodig. En misschien zijn er wel bepaalde hoofdstukken die niet in de inhoudsopgave staan. De mens is in het algemeen immers erg goed in het bewaren van geheimen en het schijnt zo te zijn dat zelfs degene die je het beste denkt te kennen nog niet alles aan je verteld heeft over zijn boek, over zijn leven. Om vele verschillende redenen.

Dan kom je bij het voorwoord. Iemands Elevator Pitch. De schrijver wil iemand nieuwsgierig maken voor wat je kan verwachten. Hij doet ook aan verwachtingsmanagement, door aan te geven vanuit welke motivatie bepaalde keuzes zijn gemaakt. In het leven, in dit boek. Hij wil de lezer, het nieuwe contact, alvast een beetje aan hem laten wennen zonder dat hij je teveel van de inhoud vertelt. Als lezer is dit, denk ik, het moment waarop je gaat oordelen. Je krijgt voor het eerst een idee van de schrijver, van het boek en je gaat er iets van vinden. Van de manier waarop hij keuzes heeft gemaakt, van het idee dat je DENKT te hebben van bepaalde hoofdstukken. Van welke richting in het leven hij heeft gekozen. Maar kunnen we iets van de hoofdstukken en het boek vinden als we pas bij het voorwoord zijn?

En dan volgen de hoofdstukken. Het een langer, dan het ander. Het een meer boeiend, dan het ander. Maar 1 ding is zeker alle hoofdstukken maken deel uit van de persoon die je tegenover je hebt. Ieder hoofdstuk dat je te lezen krijgt vertelt je iets meer over die persoon en maakt of je wel of niet verder wilt lezen. Maakt of je de persoon tegenover je meer of minder gaat begrijpen. Ieder hoofdstuk zorgt voor verdieping in de relatie. Dit boek lees je echter niet altijd chronologisch. Het is immers aan de schrijver om een hoofdstuk aan je te laten lezen. Omdat het een antwoord is op een vraag die je stelt, of omdat de tijd rijp is dat je dat hoofdstuk leest. Hoe meer hoofdstukken we lezen hoe meer we over het boek, het leven van de ander te weten komen en misschien krijgen we dan ook nog een hoofdstuk te lezen dat niet in de inhoudsopgave vermeld staat. En misschien lezen wel een hoofdstuk dat ons iets nieuws leert, iets dat ons minder bevalt aan de persoon. Maar dat toch zorgt dat we het boek nog niet wegleggen.

Of het gezegde “never judge a book by its cover” zo ver gaat als hier uiteengezet weet ik niet. Maar is het geen mooie gedachte? Dat we geen aannames doen op basis van de inhoudsopgave en het voorwoord, maar bij interesse ons best doen om telkens een nieuw hoofdstuk te mogen lezen? Dat we ons realiseren dat er in iedere relatie nog genoeg hoofdstukken te lezen zijn?

Als ik op jouw feestje mag komen.. - september 2013

Ik vind kinderen fantastisch, laat ik daar mee beginnen. Omdat we pas getrouwd zijn, is de vraag er altijd in gesprekken. En nu? Komen er kinderen? Wanneer komen de kinderen? In mijn vorige blog schreef ik al over de sociale druk die het leven na de verkering met zich meebrengt. De mens maakt het elkaar soms nu eenmaal moeilijker dan nodig is. Is mijn mening..

In eerste instantie zou je denken dat de beslissing überhaupt niet plaats hoeft te vinden op je 28^e. Ik heb nog minimaal 10 jaar te gaan voordat de lijnen gesloten zijn, tijd genoeg. Maar als in je omgeving kinderen geboren worden in het tempo waarop de nieuwste iphone de winkel uitvliegt, word je er dagelijks mee geconfronteerd. Mijn antwoord voor nu is, voorlopig zeker niet. Hoezo zou ik als ik 28 ben, een beslissing “for life” nemen terwijl er geen enkele druk op de ketel staat, nog geen eierstok rammelt en DIT het moment is dat we kunnen genieten, alles kunnen doen, impulsief kunnen zijn, op reis kunnen gaan wanneer we willen, werken tot we er bij neervallen en uitslapen tot het alweer donker wordt. Ik hoor niemand klagen… behalve onze omgeving dan… maar die went wel aan mijn antwoord.

Maar het opvallende hiervan is, we maken ineens geen deel meer uit van een gedeelte van de sociale activiteiten van onze vrienden. We mogen langs op de babyborrels en actief deelnemen aan babyshowers waar de spelletjes en cadeautjes niet van gisteren zijn, maar daarna is het verdacht stil. De dagen in pretparken, de uitstapjes op zondag en zelfs de kinderverjaardagen maken geen deel uit van onze agenda terwijl onze vrienden elkaar daar wel treffen.

Wat ik het meest bijzonder vind is, waar komt dat door? Is het gevolg van mijn antwoord dat we “voorlopig zeker niet” kinderen krijgen, hier de oorzaak van? Denken mensen dat we kinderen niet leuk vinden omdat we niet meteen aan voortplanting zijn begonnen? Denken ze dat we er een hekel aan hebben omdat ik niet meteen na 5 maanden getrouwd te zijn met een dikke buik rond loop? Zien ze dan niet hoe graag we kennismaken met die kleine en bijzondere mensen? Hoe graag we met ze knuffelen en kletsen? Hoe cool we het vinden dat onze vrienden zoveel liefde laten zien voor hun kleintjes?

Ik heb me er lang over verbaasd en vandaag de stoute schoenen aan getrokken. Vandaag heb ik voor het eerst aan een vriendin gevraagd waar de uitnodiging voor ons was voor de zoveelste verjaardag van haar kleintje en ze antwoordde simpel met: Je hebt helemaal gelijk, ik heb jullie niet uitgenodigd. En waarom? Daar had ze het antwoord niet op.

Dus aan alle ouders van bijzondere kinderen die vrienden hebben die “voorlopig zeker niet” kinderen willen. We vinden jullie kinderen zeker de moeite waard om tijd voor vrij te maken, net zoals we jullie de moeite waard vinden. En we beloven dat we ze niet zullen opeten of expres pijn doen..

Sociale druk op life changing events - Juli 2013

Als ras, wij mensen, zijn we sociaal. We worden graag omringd door andere mensen, de een meer dan de ander, maar we zijn vooral niet gemaakt om alleen te overleven. Menig relatie en vriendschap zou weleens gebaseerd kunnen zijn op het feit dat we niet alleen willen zijn en bang zijn om “alleen te eindigen”. Zonder oordeel vraag ik me dat wel eens af. Want angst voor eenzaamheid kan ook een motivatie zijn voor een relatie. Al zijn we er ook wel weer van overtuigd dat we toch wel alleen eindigen, want je komt immers alleen en je gaat alleen. Dat roepen we tenminste. Maar niemand wil uiteindelijk een begrafenis zonder opkomst en ouders willen ook geen baby borrel zonder bezoek. Kortom, rationeel weten we dat we alleen zijn, emotioneel hebben we mensen nodig. Echter het feit dat we sociaal zijn en onszelf omringen met anderen legt ook een druk. Al eerder heb ik geblogt over sociale vergelijking en de mate waarin we onszelf aan anderen meten. Onlangs heb ik een nieuwe vorm van sociale druk ervaren.

De sociale druk op life changing events. In gesprekken zijn we moeiteloos in staat om de sociale druk op te voeren. Als je vrijgezel bent en je komt op een leeftijd dat een vaste relatie “gebruikelijk” is, om het woord normaal maar te vermijden, word menig keer gevraagd of je al een vriend(in) hebt. Wanneer je dan een relatie hebt en “gelukkig” in de pas loopt word je gevraagd of je al gaat samenwonen of gaat trouwen.

Jarenlang is me de vraag gesteld “gaan jullie nog trouwen, is je vriend al van gedachten verandert, wanneer gaat het gebeuren, is hij al op zijn knieën gegaan, gaan jullie ooit nog trouwen” Naarmate de tijd vorderde werden de vragen ook meer duwend. Of ik ging me meer irriteren… 28 maart ben ik zelf, of eigenlijk we, in het huwelijksbootje gestapt. Stiekem, omringt door 15 mensen. Niet omdat het in de lijn der verwachting lag, niet omdat we een bepaalde leeftijd hadden bereikt, niet omdat iedereen het maar doet en niet om een mooie witte jurk aan te kunnen, wat sowieso niet kan als je het stiekem doet, maar simpelweg omdat we graag man en vrouw wilde worden. Voor mijn gevoel ben ik dan ook geen “slachtoffer” van die sociale druk, maar is dat werkelijk zo? Is iedereen niet een beetje gevoelig voor sociale druk? Wil je als mens niet graag in de pas lopen omdat je sociaal bent? Vast wel een beetje….

Waaraan ik merkte dat we het niet voor de druk hebben gedaan is dat ik ongelooflijk overweldigt was door de reactie van andere mensen.. “Wat fijn dat het toch gebeurt is, EINDELIJK, ik dacht dat het nooit meer zou gebeuren…” Opmerkingen die erop duidde dat we weer in de pas liepen en daarvoor werden we beloond met complimenten.

Maar als je denkt dat dit het is, nu 4 maanden later beginnen de volgende vragen: “komen er nu ook babies, nu wordt het toch wel tijd om aan gezinsuitbreiding te denken, gaan jullie ook aan de kinderen,” Ik kan er maar niet de vinger achter krijgen. Vragen mensen dit elkaar uit beleefdheid, omdat ze geen andere vraag weten te stellen, omdat ze bang zijn dat we straks (weer) uit de pas lopen, of uit pure nieuwsgierigheid.

Maar wat me nog het meest intrigeert is, wanneer houden we op met deze vragen te stellen. Je komt toch op een leeftijd dat dit soort vragen ongepast zijn? “Wanneer ga je denk je naar een bejaardentehuis, ga je al nadenken over je begrafenis, zijn er al plannen om dood te gaan?” Ergens houden we dus op met het stellen van vragen. Ergens rondom waar het einde in zicht is.

Ik zou eigenlijk het voorstel willen doen om nu al “pas” op de plaats te nemen met het stellen van die vragen. Laat een jong koppel genieten voor ze tegen elkaar gaan zeuren over het dopje van de tandenborstel, laat een stel met het eerste kind bijkomen van de verandering voor ze aan de tweede beginnen en laat een net getrouwd koppel genieten van de roze wolk voordat ze aan luiers “moeten” gaan beginnen. Daar worden we allemaal een stuk relaxter van..

Balen met een deadline - juni 2013

Vandaag is de dag van een grote hardloopwedstrijd in mijn eigen stadje, Amersfoort. Ik had deze loop met koeienletters in mijn agenda gezet, nadat afgelopen september scheenvliesontsteking bij me werd geconstateerd, leek me dit een mooi doel. Ruim een half jaar herstellen en dan weer opbouwen. Nu is mijn scheenvliesontsteking in de tussentijd alleen maar erger geworden en heb ik na die tijd niet langer meer dan 15 minuten kunnen rennen (1x) om vervolgens weer totale rust in te lassen. Dus vanmorgen kreeg ik de reminder op m’n telefoon: 10 km Amersfoort.

Dan kan je 2 dingen doen, misschien wel meer maar even voor het idee,bij de pakken neer gaan zitten of niet. Als ik bij de pakken neer zou gaan zitten dan zou ik gaan bedenken hoe leuk ik mijn eerste 10 km vond, hoe goed hardlopen voor je mentale en fysieke gezondheid is, hoe blij ik ervan werd om mijn schoenen aan te trekken en gewoon te gaan, hoe cool het is om met je zelf te competitie aan te gaan. Maar wat levert me dat op? Toch kan je er ook niet in zijn geheel overheen stappen, het doet immers toch een beetje pijn.

In zo’n geval doe ik altijd het volgende, en daarom wilde ik dit graag met jullie delen. Ik geef mezelf een deadline. Die deadline staat in verhouding tot hoe vervelend het is. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik er een uur van mocht balen. Lekker zeiken en zeuren voor 1 uur. Laatst kreeg ik een belachelijk hoge, maar natuurlijk terechte, boete voor te hard rijden, 2 uur balen. Natuurlijk werkt het niet voor de zware dingen van het leven. Maar het is voor baalmomenten wel heerlijk om er jezelf even in te verliezen, het mag er echt even zijn. Daarna is het heerlijk om het een plek te geven en door te gaan. Misschien helpt het jou ook..

Herken je me? - november 2012

Mensen die me al jaren kennen, kunnen het zich niet voorstellen. Ikzelf kan er de vinger nog steeds niet achter (of op) krijgen. Toch is het zo. Mensen onthouden mij niet. Ik heb het over de jaren heen een beetje bijgehouden en ik kom op een gemiddelde van vijf keer. Ik moet me zo’n vijf keer voorstellen aan mensen, voordat ze me herkennen. Ik moet mensen vijf keer hebben uitgelegd wie ik ben voordat ze zich bij de volgende keer niet weer opnieuw aan me voorstellen.

Als ik dat vertel tegen mensen die ik al langer ken, snappen ze er niks van. Ze komen met zinnen als: je bent toch geen muurbloempje, je hebt je mondje toch wel bij je en ik kan me daar nu helemaal NIETS bij voorstellen. Dat beschouw ik dan maar als een compliment. Na 6 jaar heb ik eindelijk mijn vriend die mijn verhaal kan bevestigen. Simpelweg omdat hij er elke keer naast staat als mensen hun hand naar mij uitreiken met, “ik ben… “, ook als ze me al jaren kennen.

Voorbeelden om mijn verhaal te ondersteunen zijn er zoveel dat de blog erover niet eens meer leuk zou worden en ik waarschijnlijk zelf in een hoekje zou gaan zitten huilen, omdat ik het zo zielig voor mezelf vind. Zelfmedelijden heb ik geen moeite mee, al mag het nooit langer dan vijf minuten duren, vind ik.. Ik zal jullie daar dus niet mee vervelen, al kan ik zeggen dat ik al menig genant moment heb meegemaakt, mensen die je drie kussen wilt geven maar die een meter achteruit springen, mensen die zich voorstellen alsof je de nieuwe vriendin van bent (geeft niet, ik kom hier al zes jaar), mensen die na een hele avond in de kroeg naar je toekomen en vol verbazing roepen dat ze niet hadden gezien dat jij er ook was, terwijl je ze toch al 3 keer in de ogen hebt aangekeken.

Heb ik me afgevraagd waar het door komt? Tuurlijk! Ik denk dat ik niets heb wat opvalt. Geen rare neus, geen grote bos haar, geen flaporen. Gewoon een soort van symmetrisch gezicht, een gemiddeld Nederlands figuur, standaard kledingsmaak en geen opvallendheden. Toch is het op bepaalde momenten handig als mensen weten wie je bent. Zodat ik gewoon ook iemand spontaan om de hals kan vliegen zonder dat die persoon me aankijkt alsof ik uit een gesticht kom lopen of een probleem heb met personal space. Of op een event zijn van je werk waar je al 15 jaar werkt en dan freelancers ontmoeten die eerst naar je naamplaatje kijken in plaats van naar jou omdat ze geen idee hebben. En dan baal ik. In het echte leven heb je dus geen naamplaatjes. Al heb ik dat overwogen, iemand raadde me aan om een ketting met m’n naam aan te schaffen. Toch heb ik daar hele andere associaties mee. Ook zei iemand dat het door mijn plakfactor komt en dat het hoog tijd wordt dat ik het boek aanschaf dat je daar alles over kan vertellen. Hoe je je plakfactor kan verhogen. Anderen raden me aan dit om te zetten van een zwakte in een talent en te gaan figureren in series. Als niemand je onthoudt kan je elke dag iemand anders spelen in dezelfde soap.

Tot 3 weken geleden, toen vond ik de oplossing. Ik was op een netwerkavond en iedereen moest naast zijn naam iets verrassends over zichzelf vertellen. Ik zei dat mijn naam Henriette was en dat niemand mij onthoudt. Ook als je denkt dat je dat wel doet. De hele avond heb ik eraan moeten geloven. “Ik weet het nog hoor Henriette! Ik weet nog hoe je heet en welk gezicht erbij hoort!” Twee weken later kwam ik die persoon tegen en inderdaad. Hij wist nog wie ik was!

Ik denk dat het zoiets is als met kinderen. Dat je ze moet vertellen dat ze iets niet moeten doen en dat ze het dan juist wel doen. En toen bedacht ik het me. Wat als ik daar nu mijn gimmick van maak. Ik ben dan niet het meisje met het paarse haar (overwogen) of de enorme oren (ook overwogen om gewoon flaporen te laten maken) of die met die rare grapjes (lastig aanleren maar wel te doen) maar ik ben het meisje dat niemand onthoudt. Dat is mijn plakfactor.

Ik zal me dus even opnieuw voorstellen, mijn naam is Henriette van Dillen en jij gaat me niet onthouden.

10 dingen die je in de trein nooit zou zeggen…maar wel denkt.. - november 2012

Beste meneer tegenover me, ik weet dat ik er erg goed uit zie vandaag, ik zag het vanmorgen ook in de spiegel. Maar om me nu 13 minuten aan te gaan zitten staren. Dat voelt toch een beetje ongemakkelijk.
Beste meneer tegenover me, dat u gedoucht heb kan ik zien aan uw natte haar (hoop ik), maar is het een idee om de volgende keer ook uw kleren te wassen? U stinkt.
Beste student tegenover me, ik weet het, het is vrijdagochtend, ik weet dat het nog geen 10 jaar geleden is dat ik ook op donderdag doorhaalde, maar als een werkend mens van je adem dronken wordt, kan je misschien beter in het tussenstuk gaan zitten.
Beste mevrouw tegenover me, ik heb nog niet ontbeten. Ik word er dus een klein beetje onpasselijk van dat u in uw neus zit te peuteren.
Beste mevrouw die in haar neus zit te peuteren, ik denk niet dat de schoonmakers het heel leuk vinden om uw snot onder dat tafeltje vandaan te moeten halen. En bovendien zit ik normaal gesproken altijd aan uw kant. Morgenochtend dus ook…
Beste meneer tegenover me, niezen heeft niemand onder controle, maar wellicht kunt u het de volgende keer in uw hand doen in plaats van in de krant alvorens hem voor iemand anders achter te laten op het tafeltje.
Beste meneer tegenover me, ik denk dat ik nog niet wakker ben, of kom je misschien net uit de wehkamp gelopen. U mag er best zijn.
Beste mevrouw tegenover me, mag ik zeggen dat ik het wat vreemd vind dat u uw vriendin wijst op het stilte bordje in deze stiltecoupe om vervolgens wel de hele reis heel hard te gaan zitten praten.
Beste mevrouw naast me, het krantje dat ik in mijn hand heb is gratis te verkrijgen bij de ingang van elk station en vaak ook bij de uitgang. U bespaart uzelf dus geen geld door met mij mee te lezen en daarbij gezellig uw hoofd bijna op mijn schouder te leggen.

10. Beste meneer tegenover me, ik geloof niet dat een sleutel de beste manier is om vuil onder uw nagels vandaan te halen, bovendien heb ik net voor de zekerheid maar even mijn tas dichtgeritst. Zou u dat willen laten?

Toch… een betere wereld begint bij jezelf. Ik beloof bij deze plechtig wat vaker een kauwgompje te nemen voordat ik op de vroege ochtend in de trein stap.

Een goed gesprek: niet te plannen

Je kent iemand al jaren en hebt altijd gesprekken op een “social talk” niveau, hoe het gaat, op het werk, thuis, met kids. En dan ineens raak je met die persoon in een andere omgeving, op het juiste moment, in een gesprek. Een diepgaander gesprek waarbij je elkaar ineens op een ander niveau leert kennen.

Het gebeurt me vaker, maar deze keer maakte het grote indruk en liet het gesprek me niet zo makkelijk los. Dat gebeurt me zeker maar 1 keer per jaar. De reden dat het indruk maakte was omdat waar we tegen aan liepen hetzelfde was, en we nog nooit in de gelegenheid waren gekomen dit met elkaar te delen. En de mensen om ons heen die elkaar vaker spreken, niet exact weten wat er zich echt in ons afspeelt. Ik denk zelfs dat niemand zich had gerealiseerd dat het hetzelfde was, omdat het zich op een andere manier uitte. Omdat niemand zich dat realiseert en het dus voor een deel diep in ons zit, is het juist heel bijzonder om het erover te hebben. Je begrijpt elkaar, je deelt ervaringen, maar veroordeelt op geen enkel niveau en je hebt het tegen iemand die je volledig begrijpt.

Dat zet me dan aan het denken. Wat maakt dan dat we hier niet eerder met elkaar over in gesprek zijn geraakt? Omdat we de gelegenheid niet scheppen, of omdat we die niet kunnen scheppen? Omdat we vast blijven houden aan een vast patroon van “ social talks”? Omdat we het spannend vinden om bij iemand die we niet goed kennen aan te komen met zwaardere problematiek? Omdat we bang zijn dat de ander zich juist niet kan vinden in ons verhaal en we de plank misslaan. Of omdat een goed gesprek zich niet laat dwingen?

Ik denk dat het ok is dat we deze gesprekken niet altijd en met iedereen voeren, dat maakt dat die paar onverwachte ons extra bij blijven. En als je een goed gesprek afdwingt blijft hij je zeker minder lang bij. Toch zou ik je willen uitdagen in gesprekken soms even wat dieper te graven, wie weet wat voor moois je tegen komt.

Nederlandse horeca nog niet klaar voor allergieen

Ik ben dol op gedrags en psychologische experimenten, voor mezelf. Niet geheel wetenschappelijk, maar wel vol van analyses observaties en conclusies. Gewoon een maand iets proberen en kijken of het werkt. Hoe weet je het anders? Nu ben ik gedwongen tot een experiment... En ik ben bang dat het geen experiment zal blijven maar een way of life aangezien het heel goed uitpakt. Een tarwe en koemelk allergie...ontdekt in het alternatieve circuit maar niet minder waar.

Nu 5 maanden later, geheel vrij van koemelk en tarwe ben ik gezonder en blijer dan ooit. Er is 1 nadeel: de horeca.... mijn geschiedenis in de hospitality maakt me natuurlijk een lastige gast en ik kan ook kritisch zijn op hoe ik behandeld word. Ook pre- allergie. Maar wat ik sinds die tijd heb meegemaakt slaat alles. Even een aantal voorbeelden:

Eten bij een sushi restaurant in amersfoort, we hebben een diner met 20 vrienden. Ik vraag beleefd aan de ober welke dingen op de kaart voor mij geschikt zijn. Hij loopt naar de keuken, komt terug en zegt: mevrouw er is niets dat u kunt eten hier. 20 hoofden mijn kant op.... Gevoel van gene bekruipt me.. Toen hij, op streng aanraden van mij, een second opinion bij de keuken opvroeg kon t ineens wel,....10 gerechten die ik zonder probleem kon nemen. Maar toen was het kwaad al geschied.

Brunchen bij een sjiek hotel in den haag. Nachtje met vriendinnen, gezellig! Valet parking en alles. De volgende ochtend gaan we vol goede moed ontbijten want ik heb zowel bij de reservering als bij aankomst gevraagd of mijn allergieen geen probleem waren. Natuuuuuurlijk niet! Gek mens! Dan kom je beneden en wacht je 3 kwartier op glutenvrije croissants. Waar je vriendinnen allang klaar zijn. De dame met de broodjes komt de eetzaal binnen en schreeuwt, als een vis EN marktwijf: glutenvrij broooooood glutenvrij broooood. Alsof de bananen in de aanbieding waren. Ik duik weg achter mijn servet in de hoop dat ze het niet nog een keer gaat doen of nog erger, begint te wijzen,....de croissants waren erg lekker dat dan weer wel...

Wat eten op schiphol....Nergens een tentje te vinden dat pure salade heeft of iets anders dat ik mag. Geen probleem. Ik mag best frietjes nemen en dan heel hard hopen dat er in het vet niet teveel andere zaken hebben zitten bakken. Dus kies ik een sjieker (en duurder!) tentje waar ik minder risico loop dan bij de burger king. De jongen snapt het, geeft me alleen een bord frietjes. Maar net als hij mijn horeca hart heeft gestolen schreeuwt hij naar de dame achter de kassa, 3 meter verderop, : deze mevrouw heeft frietjes van hier, want ze is allergisch voor de frietjes van de burger king, maar kun je ze wel zo afrekenen? 10 vragende gezichten in de rij die me aankijken of ik iets raars heb. En weer schaam ik me.....

Ik schaam me, terwijl zij zich moeten schamen.... Ik ben een uitzondering, wil dat helemaal niet zijn en wordt er toch behoorlijk uitgepikt de hele tijd....

En zoals altijd in de horeca gaat het er niet om of je wel of niet lekker kan koken of het juiste eten kan bereiden, maar om je gedrag en je houding... En aangezien mijn experiment een levenslange is en steeds meer mensen met een allergie kampen, stel ik voor dat horeca trainers hier meer focus op leggen, of horeca medewerkers zichzelf ook eens aan zo'n experiment onderwerpen. Gewoon 2 dingen schrappen en 2 keer uit eten, kijken wat je er dan nog van vindt.

henriettevandillen.nl-Blogs

Blogs