2002 Waar ga ik heen.

Marathon

Het hele leven is als een marathon
Iedere kilometer geeft een ander gevoel
Soms loop je een stukje in de zon
Soms loop je met een doel

Een marathon als leven
Ieder fase zorg voor een stukje groei
Soms doen je ervaringen je van angst beven
Soms zit je zo vreselijk in de knoei

Het hele leven is als een marathon
Vaak heb je het na de halve al gehad
Soms heb je dan het gevoel alsof je net begon
Soms ben je het onderweg zo verschrikkelijk zat

Een marathon als leven
Aan het begin heb je nog geen zorgen
Soms heb je genoeg van al het geven
Soms voel je, je bij iemand heel geborgen.

Heel je leven en de marathon
Op de helft heb je aan een halve wel genoeg
Dan schijnt zo maar opeens weer de zon
En voelt het leven niet meer aan als gezwoeg.

@l!d@ 2002

Het besef

Er komt iets over me
Ik kan het nog geen naam geven
Het is nog een beetje te
Begin van een nieuw leven?

Het besef begint te komen
Acceptatie misschien
Kan weer van de toekomst dromen
Voel me blij bovendien

Kan het steeds beter plaatsen
Ga mezelf begrijpen
Laat me niet meer haasten
Moet me even knijpen

Die rust in mijn hoofd
Slapen, 5 uur aan een stuk
Mezelf al zo lang beloofd
Gewoon slapen aan één stuk

Super voel ik me nog niet
Maar wel tevreden
Betrap me erop dat ik geniet
Zomaar van het heden

Maar ik straal
En ik lach
vertel mijn verhaal
omdat het mag

@l!d@ 2002

Verantwoordelijkheid

Het gevoel van verantwoordelijkheid;
Het was geen kleinigheid,
Verantwoordelijk voor alles zijn;
Jou kregen ze niet klein

Verantwoordelijk voor het huwelijk
Je stond als een dijk
Verantwoordelijk voor de meiden
Je kon ze naar volwassenheid lijden

Dat verantwoordelijkheidsgevoel
Wat heeft het eigenlijk voor doel
Dat zit zo diep van binnen
Dat vertel je niet in een paar zinnen

Verantwoordelijk voor je vriendschappen
Altijd maar sussen, lijmen en pappen
Verantwoordelijk voor familierelaties
Zorgen dat niemand het contact verliest

En nu: verantwoordelijk voor je eigen leven
Die verantwoording doet je beven
Verantwoording en zelfstandigheid
Nee, het is geen kleinigheid

Verantwoordelijk voor anderen en ik
Geven me zo vaak het gevoel dat ik stik
Ooit zal ik de balans vinden en het weten
Kiezen voor mezelf en het schuldgevoel vergeten

@l!d@ 2002

Niet weg

Vreemde gedachte
Ik ben niet weg
Ik lachte
Raar zeg

Vreemd mens
Kom gewoon terug
Over de grens
Deze keer wel vlug

Moet het toch leren
Delen dat gevoel
Spanning keren
Het is een goed doel

Peetje wist het al lang
Mamsie was blij
Maar ook bang
Laat de gedachte vrij

Bang om te verliezen
Ik wil haar niet kwijt
Voor haar vader zou kiezen
Daarom die strijd

Raakte in paniek
Ging weer “slaan”
Maakte me ziek
Kon het niet aan

Altijd in de verdediging
Ik moet leren geloven
Gevoel, ’t is een raar ding.
Je kunt het niet doven.

Fijn om te weten
Dat ik weer voel
Ik was het even vergeten
Maar das toch mijn doel.

Pijn en verdriet
Liefde en geluk
Het ene krijg je niet
Zonder het andere.

@l!d@ 26-07-2002

Mijn ik

Mijn ik
Helemaal zoek
Alsof ik stik
Geen open boek

Mijn ik
Deurtje open
Even een blik
Hard weglopen

Mijn ik
Steeds dichterbij
Weer een snik
Helemaal niet blij

Mijn ik
Weer een traan
nog een tik
alleen staan

Mijn ik
Bijna terug
Alleen maar ik
Pijn in mijn rug

Mijn ik
Wat een pijn
Alleen ik
zo klein

@l!d@ 31-07-2002

De rugzak

Kleuter:
gevuld met je bekertje drinken en.....
je onschuld

Tiener:
gevuld met je topografie en.....
je teleurstellingen in klasgenoten

Puber:
gevuld met de studieboeken en.....
Je eerste liefde die overging

Twintiger
gevuld met je stageverslagen en.....
Je schuldgevoelens over je leugentjes om bestwil

Dertiger
gevuld met je vergaderrapporten en.....
Je geldzorgen die bij het leven horen

Veertiger
gevuld met lectuur om bij te blijven en......
Je verdriet om de mensen die niet blijken te zijn wat je dacht.

Vijftiger
tegen deze tijd is je rugzak te zwaar om alleen te dragen.
En nu maar hopen dat je op tijd iemand gevonden hebt om me te helpen dragen.

@l!d@ 30-09-2002

Overleven

Hardlopen was voor mij een vorm van overleven
Gaf me toch een vorm vrijheid, al was het in mijn hoofd
Het heeft mij de kans op een nieuw leven gegeven
Jarenlang leefde ik als verdoofd

Tijdens het lopen kan ik denken
Mijn hele leven evalueren
Weer eens een beetje bijtanken
Mijn negatieve gedachten keren

Tijdens het lopen kan ik de pijn verdringen
Alle ellende van me af schreeuwen
Vloeken, tieren, razen, maar ook zingen
Janken en ook krijsen als de meeuwen

Tijdens het lopen verwerk ik mijn agressie
Daarna is er weer zelfbeheersing
Dan toon ik weer mijn tronie
Dacht iedereen weer wat een vrolijk ding

Tijdens het lopen nam ik mijn beslissingen
Hakte ik knopen door
Denk ik na over grote en kleine dingen
Overdenk ik alle tegen en voor

Tijdens het lopen kan ik gesprekken voeren
Kan ik met iedereen overal over praten
Weet ik precies hoe ik een gesprek moet voeren
Wat ik kan zeggen en beter kan laten

Tijdens het lopen kan ik genieten
Van alle dingen van de natuur
Van de vogels die heen en weer schieten
Van de zon die schijnt zo rein en puur

Hardlopen is voor mij een vorm van leven
Ik heb nu de vrijheid in mijn hoofd
Het heeft mij mijn rust terug gegeven
Ooit is ook die pijn in mijn hart gedoofd.

@l!d@ 16 oktober 2002

-2002 Waar ga ik heen.

2002 Waar ga ik heen.