http://www.conviva.nu/content/2013/09/Zenuwen<p class="s2">&nbsp;<span class="s3">Alweer dagen urenlang in het witte circuit doorgebracht. Vriendel</span><span class="s3">ijke artsen en verpleegkundigen staan me te woord</span><span class="s3">&nbsp;en helpen me. Met name de radiologe had voor het eerst echt tijd en gaf me een gevoel als ervaringsdeskundige een stem te hebben. Ruim een uur hebben we samen mijn scans en MRI foto's bekeken. Door mijn pijnklachten te koppelen aan het beeld</span><span class="s3">, kwam er een weloverwogen&nbsp;</span><span class="s3">antwoord op praktisch al mijn vragen. Het was ook gezellig en mijn humor klikte enorm met de hare. 'Dit is een ongewoon consult' zei ze,</span><span class="s3">&nbsp;</span><span class="s3">'maar daar ho</span><span class="s3">u</span><span class="s3">&nbsp;ik wel van.'<br /></span><span class="s3">Wat vooral de laatste week de kop op is komen steken, is nachtelijke zenuwpijn. De pijn straalt vooral uit naar mijn rechterarm (voor de kijkers thuis lin</span><span class="s3">ks). Mijn vingers voelen dof&nbsp;</span><span class="s3">en gevoelloos aan en tintelen zodra ik ze ga bewegen. Zelfs nu</span><span class="s3">,</span><span class="s3">&nbsp;nadat ik al&nbsp;</span><span class="s3">een uur wakker ben en typ op mijn toetsenbord</span><span class="s3">,</span><span class="s3">&nbsp;voelen mijn vingers onwerkelijk aan en branden. De oorzaak is waarschijnlijk beklemming bij de wervels door tumoren die rond het ruggenmerg liggen en de boel verdrukken.</span><span class="s3">&nbsp;</span><span class="s3">Op den duur kan dit tot gevol</span><span class="s3">g hebben dat zowel mijn armen als</span><span class="s3">&nbsp;benen verlammen. Zaak dus dat er iets aan gedaan wordt.<br /></span><span class="s3">Dr. Speijer, zo heet mijn radiologe, heeft me met spoed doorgestuurd naar de neuroloog. Zenuwen zijn tenslotte weer de specialiteit van de neurologie. Ik ga er dinsdag heen om hun visie op mijn klachten te horen. Ik ga goed voorbereid naar de afspraak en heb al wat betrouwbare informatie doorg</span><span class="s3">e</span><span class="s3">nomen en bestudeerd. Ik wil weten wat ik kan vragen en bovenal een gelijkwaardige partij zijn bij dergelijke consulten. Ik heb gemerkt dat artsen er heel positief tegenover staan als je als pati&euml;nt acceptabel assertief bent. Zeiken kan iedereen, meedenken vraagt meer werk</span><span class="s3">,</span><span class="s3">&nbsp;maar levert ook veel op. Ik ben door de arts van Catootje ook wel gekscherend &nbsp;zijn co-assistent genoemd. Een eretitel vind ik.<br /></span><span class="s3">Woensdag word ik bestraald aan mijn bekken. Er zal geprobeerd worden om zoveel mogelijk foute cellen kapot te bombarderen. Dr. Speijer heeft vooraf een gesprek met me om de behandeling door te nemen. Ze gaf aan dat dit niet een standaard procedure is</span><span class="s3">,&nbsp;</span><span class="s3">maar omdat ik in haar ogen geen 'normale pati&euml;nt' ben, wil ze me inzage geven in de werkwijze en de kans geven mijn vragen te stellen. Ik voel me voor het eerst volwaardig partner in mijn eigen behandelingsplannen.<br /></span><span class="s3">N</span><span class="s3">a de bestraling, die grote impact kan hebben op mijn armen,&nbsp;</span><span class="s3">wil ik&nbsp;</span><span class="s3">snel fit zijn voor een op handen zijnde re&uuml;nie van mijn lagere school. We hebben al heel veel oud-leerlingen kunnen vinden dankzij de sociale media en speurwerk van een aantal van ons. Ik kijk er met spanning naar uit, aangezien ik niet schadevrij door de lagere schooljaren heen gekomen ben.<br /></span><span class="s3">'Mijn pestkop' heb ik van de week in een face-to-face-ontmoeting</span><span class="s3">&nbsp;uitgenodigd (er waren er meer, m</span><span class="s3">aar deze stond op plaats een).</span><span class="s3">&nbsp;</span><span class="s3">Ik heb een aantal malen eerder op het punt gestaan om aan te bellen aangezien ik sinds een aantal maanden weet dat ze nog in dezelfde straat woont als toentertijd. De behoefte om haar rui</span><span class="s3">ten in te gooien is langzaam weggee</span><span class="s3">bt en heeft plaats gemaakt voor nieuwsgierigheid. Toch had ik behoorlijk de zenuwen t</span><span class="s3">oen ik daadwerkelijk de knop in</span><span class="s3">drukte van haar deurbel. Na een aantal malen ijsberen voor haar deur was het moment daar. De bel gaf echter geen sjoege</span><span class="s3">,</span><span class="s3">&nbsp;dus heb ik als alternatief om haar aandacht te trekken op het raam geklopt. De honden sloegen aan en ik hoorde voetstappen.<br /></span><span class="s3">Na ongeveer 20 seconde</span><span class="s3">n</span><span class="s3">&nbsp;ging de deur open. Daar stond ze, nog steeds veel kleiner dan ik en met een hoger BMI (dat dan weer wel). De geur van de in huis aanwezige honden en katten priemde in mijn neus. Ik stelde me voor aan de vrouw die mijn leven lang al synoniem is voor buikpijn en migraine. Bij haar was geen spoor van herkenning. Ook niet toen ik mijn naam nogmaals zei. Ik kan wel concluderen dat we niet van gelijkwaardige betekenis zijn geweest in elkaars leven. Pfff, had ik dat maar eerder geweten.<br /></span><span class="s3">We hebben een korte tijd gesproken. Na het noemen van een aantal beroemde figuren in onze klas, met name Heintje, ging er vaag een lampje branden. Ik heb haar verteld over de re&uuml;nie en dat we graag willen dat ze erbij is. Op een papiertje heb ik voor haar mijn gegevens geschreven en de datum en ti</span><span class="s3">jd van aanvang. Ik stond zo te f</span><span class="s3">riemelen met de kralen aan mijn t-shirt dat er een wegvloog. 'Ik verlies mijn ballen' zei ik spontaan.' Mijn pestkop' lachte en kreeg iets menselijks en mijn angst verdween als sneeuw voor de zon.<br /></span><span class="s3">In de auto op weg naar huis overdacht ik mijn moedige actie. Ik realiseerde me ineens dat ik de verkeerde datum op het briefje had gezet. Mijn hemel, notabene de datum van mijn 50ste verjaardag! Stel je voor dat ze daar ineens op de stoep staat! Thuis heb ik snel mijn bak met ansichtkaarten gepakt en de juiste tekst op de kaart gezet. Ik had er nog een liggen met poesjes, die zal ze</span><span class="s3">&nbsp;vast</span><span class="s3">&nbsp;wel leuk vinden. Het avontuur eindigde met een gevoel van opluchting toen de glanzende kaart in de bus gleed.&nbsp;</span><span class="s3">Over last van zenuwen gesproken!</span></p></br></br></br></br></br></br></br></br>http://www.conviva.nu#comment_375<p>hy troela, zie je wel in het ziekenhuis vinden ze je ook al speciaal! Je bent niet eens een patiënt! hihihi! </p> <p>en weetje, ik ben niet echt zo'n lezer, maar ik hang aan jou blogs,! Xxxxx</p>http://www.conviva.nu#comment_374<p>Ik vind het zo knap hoe je met aandacht en respect voor jezelf en anderen al deze stappen neemt, het resultaat is dus dat je heel serieus genomen wordt, dat mensen eerlijk en lief tegen je zijn, en dat er openlijk gelachen en gehuild mag worden om alles wat er is. Dat leer ik er weer van! En ik vind het ook super dat je je plannen meer in overleg en contact met je gezin gaat maken, ook al vergt dat af en toe echt afstemmen, en gas terugnemen (jij bent zo snel als een hazewindhond, dat houdt niemand bij :-)). O stik, verkeerde vergelijking, associatie met de honden van je pestkop, ha, ha... Lieve As, sterkte met bestraling en MRI scan, ik hou je hand vast!</p>http://www.conviva.nu#comment_373<p>Kanjer!!!!!!!</p> <p>x Lisa </p>http://www.conviva.nu#comment_372<p>Haha, ik heb lol om je Astrid, lekker chaotisch! Op een positieve manier assertief met je consult bij je artsen werkt absoluut! Zo zit ik ook bij mn cardioog, krijg alle aandacht van hem en hij luistert naar me! Hoop vurig dat je behandelplan je pijn doet verdwijnen en je fysiek nog lang in je krachten blijft! Dikke knuf kanjer!</p>http://www.conviva.nu#comment_371<p>K zou t je vroegere pestster ook niet aanraden om te verschijnen op je 50-ste...die zou gelyncht gaan worden door ieder daar aanwezig! Sterkte woensdag: dat het een precisie-bombardement gaat zijn! XXX</p>http://www.conviva.nu#comment_370<p>Het eerste deel komt hard aan..pfff. Sterkte de komende dagen lieverd.</p> <p>Het  tweede deel schets je aardig maar dit soort mensen zijn jouw liefde en grote hart niet eens waard. Desondanks, als deze pestkop toch komt dan hoop ik dat ze de moed opbrengt om toe te geven wat ze jou heeft aangedaan en spijt betuigt.</p> <p>Dikke kus van een plaatsvervangende boze muis (of in dit geval een rat)</p> <p>Love you♥</p> <p></p>http://www.conviva.nu#comment_369<p>Goed gedaan, dan bedoel ik al je acties!</p> <p>We wensen je veel voorpretjes met de voorbereiding van de reünie.</p> <p>En dinsdag en woensdag zullen we extra veel aan je denken.</p> <p>Liefs Arjan en Irene</p>http://www.conviva.nu#comment_368<p>Hoe kan je zo rustig / vriendelijk zijn geweest naar die bitch? En wat ga je halen als ze daadwerkelijk op de reunie komt? Oh...ik haaaat pesters! Zeker omdat ze bijna altijd geen idee hebben wat ze aangericht hebben en zelfs meestal het slachtoffer niet eens herinneren... aah.</p> <p>Ik wou dat ik je pijn kon weg toveren... ik stuur je een hele lading liefde en kracht.</p> <p>xxx ets</p>http://www.conviva.nu#comment_367<p>Je hebt er weer een mooi verhaal van gemaakt. in het begin schrok ik, want zenuwpijn is volgens mij verschrikkelijk maar aan het einde moest ik lachen, zie je al helemaal staan in de gang en dat zo'n kraal d'r afspringt. Voor woensdag Weens ik je sterkte en hoop dat het het gewenste resultaat geeft. XTC</p>http://www.conviva.nu#comment_366<p>Pracht verhaal in een niet mooi jasje. Kop op he</p>http://www.conviva.nu#comment_365<p>Sterkte elke dag en vooral woensdag ipv dinsdag ;-)</p>http://www.conviva.nu#comment_364<p>Potverdorie wat ben je toch moedig!! En ik heb me kapot gelachen om je schrijfstijl, niet om je bericht. Sterkte dinsdag!!! Xx</p>http://www.conviva.nu#comment_363<p>Het begin van je verhaal is erg verdrietig -vervelend dat je zo'n last hebt zeg!!- maar het einde van het verhaal is erg leuk! Wanneer is je reünie? Veel plezier alvast! XXX</p>http://www.conviva.nu#comment_362<p>Ik verlies mijn ballen was voor haar vast herkenbaar met al haar beesten.</p> <p>Vandaar de glimlach. Pracht verhaal.</p>http://www.conviva.nu#comment_361<p>Sterkte dinsdag!  Xxx</p>http://www.conviva.nu#comment_360<p>Dit is weer een verhaal waarom je kan lachen en huilen en balen en hopen, vooral hopen dat je in ieder geval minder pijn zal hebben, na het bombardement van a.s woensdag. Ik vind jou toch zo bijzonder! XXX </p>